Historia szkoły

Nasza szkoła powstała przed stu laty jako Miejska Szkoła Ludowa im. Henryka Sienkiewicza mimo, że w zapiskach kronikarskich nie stwierdza się faktu nadania imienia szkole. W gazecie przemyskiej z 1908 r znajdujemy wzmiankę: “Nowy gmach szkolny – sumptem miasta Przemyśla stanął na gruncie udzielonym bezpłatnie przez pana Piskorza przy ulicy Ochronek dzielnicy Podzamcze.”

W pierwszych latach istnienia szkoły siedziba jej znajdowała się w budynku dwupiętrowym i istniała jako Szkoła Ludowa z oddzielnymi klasami męskimi i żeńskimi. We wrześniu 1939 po zajęciu miasta przez władze radzieckie szkoła została przekształcona w dziesięciolatkę na prawach niepełnośredniej szkoły im. Feliksa Dzierżyńskiego. W czasie okupacji do szkoły uczęszczało niewielu uczniów, tak niska frekwencja spowodowana była realiami wojennymi. Po wyzwoleniu miasta w 1944 roku w życiu szkoły rozpoczęła się nowa era, dzięki zaangażowaniu dyrekcji szkoły oraz rodziców uczniów, przystąpiono do reaktywowania szkoły, odnowienia po zniszczeniach wojennych jej budynku i gromadzenia sprzętu szkolnego niezbędnego do nauki. W roku 1947/48 szkoła stała się siedmioklasową szkołą zbiorczą do której zaczęła uczęszcza młodzież z Prałkowiec i Kruhela Wielkiego. W latach 1953/54 szkoła przyjęła gościnnie pod swój dach Szkołę Podstawową Muzyczną i Szkołę Podstawową dla Pracujących. W 1957 roku szkoła otrzymała drugi budynek przystosowany do prowadzenia lekcji. Tak w skrócie kształtowały się losy tej szkoły, która mimo różnych sytuacji była szkołą polskich dzieci, uczyła miłości, głębokiego patriotyzmu dla Ojczyzny, wpajała wiedzę, uczyła miłości do ludzi i szacunku dla ich pracy.

Szkoła Podstawowa nr 1 im. Henryka Sienkiewicza jest szkołą z wieloletnią tradycją nierozłącznie związaną z historią miasta Przemyśla. Wielu jej absolwentów zapisało się chlubnie na kartach historii naszego miasta i regionu przemyskiego.

Uroczystość wręczenia sztandaru wiąże się z nadaniem szkole imienia Henryka Sienkiewicza. Było to zasługą komitetu rodzicielskiego, który za cel swojej pracy w 1976 roku postanowił ubiegać się u władz oświatowych o przywrócenie szkole imienia Henryka Sienkiewicza.


Nasz patron

Henryk Sienkiewicz był zasłużonym powieściopisarzem i wielkim człowiekiem. Był tym, który ukochał swój kraj ponad wszystko. Pokazywał, na kartach swych powieści historycznych, wielkość Polski i Polaków. Uczył patriotyzmu i miłości oraz szacunku do drugiego człowieka. Autor, wyróżnionej Literacką Nagrodą Nobla powieści “Quo vadis”, będący naszym patronem jest wzorem godnym naśladowania dla uczniów naszej szkoły.

Henryk Sienkiewicz urodził się 5 maja 1846 r. w Woli Okrzejskiej na Podlasiu. Pochodził ze zubożałej rodziny ziemiańskiej, osiadłej w Warszawie w 1855 r. Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie Henryk Sienkiewicz studiował prawo, filologię i historię w Szkole Głównej i na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie studiów współpracował z “Przeglądem Tygodniowym”. Henryk Sienkiewicz pracował jako reporter i felietonista w “Gazecie Polskiej” (1872-1887). Był współwłaścicielem dwutygodnika “Niwa” i redaktorem dziennika ” Słowo”. W latach 1876-1878 przebywał w Ameryce Północnej. W tym czasie stworzył kilka utworów nowelistycznych, np. “Szkice węglem” (1877). W marcu 1878 r. wrócił do Europy. Mieszkał w Londynie i Paryżu. W 1880 r. napisał opowiadanie “Za chlebem”. Wielki sukces przyniosła Henrykowi Sienkiewiczowi opublikowana w 1884 r. powieść historyczna “Ogniem i mieczem”. Od grudnia 1884 do września 1886 r. w dzienniku “Słowo” drukowano “Potop”. W tym samym czasopiśmie publikowano również trzecią część Trylogii “Pan Wołodyjowski” (od maja 1887 do maja 1888). W 1888 r. Henryk Sienkiewicz odbył podróż do Hiszpanii, w 1890 r. udał się na wyprawę do Afryki.

W 1905 r. Henryk Sienkiewicz otrzymał nagrodę Nobla. Na dwudziestopięciolecie pracy twórczej dostał w darze od społeczeństwa majątek w Oblęgorku koło Kielc. Uniwersytet Jagielloński przyznał mu tytuł doktora honoris causa. Po wybuchu I wojny światowej Henryk Sienkiewicz wyjechał do Szwajcarii, gdzie organizował pomoc dla ofiar wojny w Polsce. Zmarł 15 listopada 1916 r. w Vevey w Szwajcarii. Po zakończeniu I Wojny Światowej sprowadzono zwłoki Sienkiewicza do ojczyzny i pochowano uroczyście w podziemiach katedry warszawskiej.

czytaj więcej: https://pl.wikipedia.org/wiki/Henryk_Sienkiewicz